********************

سلام

**********************

 شب برای احیا Ehya یا احیا Ahya میروم. برای من از نوع اولش است. زنده ام میکند این شب.

هرچند که زنده بودن تا فردا صبحش دوام داشته باشد.اما زنده بودنش آنقدر شیرین است که حلاوتش در کام حتی برای چند دقیقه هم غوغاست.

میروم تا باز زنده شوم.

.

.

آخر مراسم است، قرآنم رو باز میکنم تا روی سرم بگذارم. دوست دارم ببینم صفحه ای که باز شده کجاست. صبر میکنl تا آخر مراسم….

آقا مجتبی  با نفس گرمش شروع میکند و میگوید : ” بک یا الله….” کنده میشوم از زمین انگار. میگوید و میرسد به ” بالحجه” و بعد هم میخواند که ” یا ایها العزیز مسنا و اهلنا الضر…”

زنده شده ام با این جملات. امیدوار شده ام به رحمت حضرت حق

دعاها تمام میشود و قرآن را از سر برمیدارم تا ببینم کدام سوره و آیه بوده.

آیه از زمین جدایم میکند : ” من المونین رجال صدقو ما عاهدوا الله علیه….”

***************************

به خودم میگویم: “و ما ادرئک ما لیلیه القدر”

******************************

یا حق ، خدا نگهدار

***************

سلام

***********************

سوالی این روزها در ذهنم بوجود آمده که آیا دین دار بودن یا عدم دینداری یک طیف است یا اینکه یک آدم یا دین دار است یا دین ندار؟

یعنی بین دینداری و دین نداری یک طیف است که هر کسی میتواند با توجه به میزان عقیده درآان قرار بگیرد یا اینکه دیندار بودن یک مفهوم است که شما یا عدم رعایت یک سری موازین دیگر به آن تعلق نخواهی داشت و دیگر دیندار نیستی؟!

هنوز برای این پرسش ذهنی جواب قطعی پیدا نکرده ام اما آن چیزی که تا الان فکر میکنم این است که دیندار بودن یا نبودن هرچه باشد طیف نیست! هر کس یا به دین عقیده دارد یا اینکه آن را قبول ندارد دیگر! نمیشود که بنا به سلیقه و علاقه خود قسمتی از آن را برداریم و بگوییم ما این تیکه را قبول نداریم و فلان قسمت دین را نصفه دوست داریم و مواردی از این دست. اگر بنا سلیقه شخصی بود چرا از روز اول راه دین و دینداری انتخاب شد؟

فکر کنم جواب این سوال کمکمی به حال فرهنگی جامعه ما بکند که هیچ نهاد و ارگانی واقعا به فکر آن نیست گرچه اسم ها و عنوان ها گوش فلک را نیز کر میکنند….

*******************

خوشحال خواهم شد از نظرات و جواب هایتان در مورد این سوال آگاه شوم.

************************

بعد نوشت:

در همین راستا حتما مطلب این وبلاگ رو هم مطالعه کنید :

” نه افراط، نه تفریط، میانه”

**********************************

خدا نگهدار

*****************

سلام

*******************

گاهی از سفر که بر میگردی دوست داری در همان حال و هوای سفر بمانی. بهترین نمونه برای سفری اینچنین سفر حج است. حال و هوایی که شاید برایت تکرار ناشدنی باشدو تو در خماری آن حال میمانی…

برایت سخت است بگویی برای دیگران که نگاه خشک و خالی به کعبه چه حالی دارد

سخت است بگویی از بقیع و مظلومیتش

سخت است از شجره بگویی و لحظه لبیک که لرزه بر اندام می افکندو تکانت میدهد

سخت است بگویی از دل کندن از مدینه

….

آنچه مهم است این است که تو چه فرقی کرده ای؟ بعد از طواف و قبل طوافت فرق کرده ای یا نه؟

************************

خدایای باز خودت روزی مان فرما

***************************

خدا نگهدار

************

سلام

******************

سعی میکنم مختصر بگم:

با لطف و عنایت حضرت حق عازم زیارت مدینه و سفر عمره هستم.

به بزرگواری خود حلالم کنین

******************************

یا حق

سلام

ارمیا این روزها که میگذرد خیلی یادت میکنم. شاید به خاطر دیدن هر روزه ی مناره های مصلی باشد که تو مهندسش بوده ای، شاید به خاطر گنبد مصلی هم باشد که دیگر آن هم سقف دار شده است. شاید برای آن باشد که این روزها من هم هی میبنم که نمازم تا سقف بیشتر بالا نمیرود. سهراب هم نیست تا برایم بگوید چرا نمازم تا سقف بیشتر نمیرود.

فکر کنم ارمیا میفهمم چی میگفتی وقتی با خودت زمزمه میکردی: ” من کجا و اینجا کجا؟ من کجا و دیسکو ریسکو کجا؟ من کجا و دیسکوو راند سوم رقص سوم سوزی کجا؟” میفهمم چی میگفتی ارمیا…

راستی آرمیتا دیگر از ” اِریا کد ” هایی که توی دفتر چه ات نوشته بودی سوال نمیکند؟ تو اریا کدت 48 بود؟ خیال کردی تنها خودت اِریا کد داری برادر؟ نه خیر! ما هم برای خودمان اریا کدی داریم. اریا کد من 44 است. البته دوست دارم 44 باشد ها! اریا کد خیلی از جامانده ها و عقب مانده ها 44 است. میگیری چه میگویم که؟ نمونه اش همین ابولفضل سپهر خودمان. اوهم اریا کدش 44 است.

عجب این اریا کد آدم را سبک میکند. ارمیا این ” اریا کد” را یادت باشد: 7-30-44 .رفیق جدید است دیگر. شاید سهرابی بشود برای من که بدون سهراب در این شهر بهم سخت میگذرد.

تازه توی اِریا کد 44 آرمیتا هم پیدا نمیشود که بپرد میان صحبت های تو و سهراب…

پی نوشت: این نوشته حرف هایی بود برای دل خودم و با استفاده از شخصیت های رمان بیوتن رضا امیر خانی. اگر مورد بود اشکال از فرستنده است.

یا حق، خدانگهدار

سلام

میخواستم کمتر مطلب سیاسی را در این وبلاگ جدید بیان کنم اما بعضی اوقات مواردی پیش میآید که آدم دست به قلم میشود.

پیرو سخنان ریاست دولت  در کاشان و افتتاح کارخانه سایپا کاشان و به دنبال آن خواندن صحبت های ایشان در جراید نکاتی توجه ام را به خود جلب کرد:

ایشان باز هم بر ازدیاد جمعیت توصیه فرمودند. من نمیدانم چه اصراری بر این امر است؟ آن هم با نحوه ای که ایشان بیان نموده اند و استان شدن کاشان را دست خود مردم دانسته اند و گفته اند باید مردم دست به کار شوند و همراهی کنند!! وجه دیپلماتیک سخنان یک رئیس جمهور کجاست؟ دلایل این توصیه ها چیست؟ ازدیاد جمعیت به چه چیز بنا است که منتهی گردد؟ حتی مراجع تقلید هم نسبت به این موضوع واکنش نشان دادند و عنوان کردند که توسعه کیفی مهمتر وارجح نسبت به توسعه کمی است.

نکته ای که جای یاد آوری دادر این است که : در بین سال های 62-65 ما یک افزایش جمعیت نا متعارف را داشته ایم  که من خود نیز یکی از متولدین همین سالها هستم.متولدین این سالها و بخصوص سالهای 63-64 در هر برهه ای از زندگی دچار مشکلاتی شده اند. وقتی وارد دبستان شدند به علت کمبود دبستان، با مدارس چند شیفته مواجه شدیم. در سالهای بعد وقتی خواستند وارد دانشگاه شوند معضل کنکور بوجود آمد و کنکور تبدیل به یک کابوس برای همنسلان من شد.در گام بعدی مشکلات حال حاضر آن نسل را میبینیم آنها چیزهایی هستند که نیازی به یادآوری ندارند. آن نسل مشکل ازدواج، مسکن و اشتغال دارد.یکی از مهمترین دلایل این مشکلات تعداد جمعیت متولد شده در آن سالهاست. حال آن نسل خود به زمان باروری اش نزدیک میگردد و فرزندان آنان وارد دنیا میگردند. با وجود سیاست های کنترل جمعیت که تا همین چند سال قبل اجرا میشد به صورت طبیعی چون به زمان باروری آن نسل رسیده بودیم باز رشد جمعیت بالا میرفت. در حال حاضر باید توصیه های رئیس جمهور را هم به این اضافه کنیم!!!! در اثر این ها یک رشد جمعیت نا متعارف دیگر را پیش رو خواهیم داشت که در صورت بروز این پدیده باید منتظر مشکلاتی که در بالا ذکر شد برای نوزادان و کودکان این روزها باشیم. امیدوارم که این مشکلات پیش نیاید  اما اگر بروز کند در آن روزها دیگر دولت حاضر بر مسند قدرت نیست تا بخواهد پاسخگو باشد.  

یک نکته دیگری که رئیس دولت در کاشان بدان اشاره کرده اند این است که خودرو سمند همه قطعاتش تولید داخل نبوده و بنا براین خودرو ملی نیست. باید متذکر شد که منظور از خودروی ملی خودرویی نیست که از ترمز و صندلی و بوقش داخلی باشد بلکه منظور کل خودرو و “برند ” آن است که متعلق به کشور باشد. خوب است که دستاورد های گذشته را با سیاسی کاری مخدوش جلوه ندهیم!

موفق باشید و خدا نگهدار

سلام خدمت همه دوستان؛

اوایل هفته پیش خبری خوب به من رسید که باعث خوشحالی و شعف زیادی شد و اثرات آن تا امروز ادامه دارد و ادامه نیز خواهد داشت.

قضیه به انجا بر میگردد که همان طور که در وبلاگ گذشته ام اشاره کردم وبلاگ خاطرات عمره ام در جشنواره تولدی نو برگزیده شد و جایزه آن جشنواره سهمیه عمره دانشجویی بود که قرار بود پارسال از آن استفاده کنیم. منتها به دلیل یک سری عدم هماهنگی ها میسر نشد که سال گذشته از این جایزه استفاده کنم و تا جایی که من اطلاع داشتم دیگر برگزیده ها هم به همین صورت بودند.

این روزها اما من دیگر آن جریان را فراموش کرده بودم و فقط یادی از آن باقی بود و هیچ فکرش را هم نمیکردم که آن سفر باز فراهم شود. اما ابتدای هفته پیش تماس گرفتند و گفتند که برای همان موضوع مدارک را آماده و ثبت نامم را هرچه سریعتر انجام دهم. کارها به سرعت انجام شد و در حال حاضر بناست که من به عنوان زائر مشرف شوم. هنوز مرور این خبر خودم را شوکه میکند.چیزی که هیچ فکرش را هم نمیکردم اما فراهم شد.دعایم کنید. خدا نگهدار

دوست عزیز و گرامی ام الیاس قنبری در وبلاگ شخصی اش واژگون، همین چند روز پیش یادداشتی نوشت که در آن گفته بود : ” بشاگرد تبعید گاه نیست.” این نوشته ی من شاید به نوعی ادامه ی آن یادداشت از دیدگاه خودم باشد.

 این روزها جمعیت ها و نهاد هایی را میبینیم که دست به کار شده اند و اردوهای جهادی را دائر کرده اند. کاری به اینکه این حرکت از کجا شروع شد و پیش قراول این کاروان ها کجا بود ندارم، و در هر صورت این حرکت یک کار پسندیده و خیر است که باید دوام یافته و ادامه یابد.

نکته ای که در اینجا به نظر من میرسد این است که وجه اردویی این حرکت ها و مهاجرت هات نباید باعث شود که همه این سفر را سفری تفریحی بپندارند. این حرف به این معنی نیست که مخالف هر گونه تفریح در این سفرها هستم. بلکه منظور در این است که بدانیم هدف اصلی کدام وجه اردو هاست.

 ما به بشاگرد نمیرویم که تنها روزهایی را با دوستانمان سپری کرده باشیم. چه بسا اگر بنا بر این بود میتوانستیم کمی آن طرف تر در سواحل نیلگون خلیج فارس اردو بزنیم. شاید بیشتر هم خوش میگذشت و بیشتر تفریح میکردیم. آنچه این سفر ها را با دیگر اردو ها متمایز میکند بعد خدمت رسانی آنهاست.

 در نظر من حتی کار عمرانی که در روزهای اردو صورت میگیرد و انجام میپذیرد هدف غایی حرکت نیست. چه بسا که حتی این حرکت عمرانی تا انتهای اردو به پایان هم نرسد و کار نیمه تمام بماند. اگر بنا به ساخت وساز صرف و تک بعدی بود یک سری کارگر حرفه ای که اتفاقا بر خلاف شعار ما فکر هم میکنند خیلی بیشتر کارآمد میبودند تا ما!این بعد عمرانی تنها بهانه ایی است برای حرکت. شاید به نوعی استارت قضیه. البته همین کار نیمه تمام هم اثرات خوب و انکار ناپذیری در محرومیت زدایی خواهد داشت.

 اصل صحبت من در این است که نکته برتری و تفاوت این اردو این است که ما را با فضایی به غیر از فضای تهران (همه شهرهای بزرگ) آشنا کند. بدانیم جایی دیگر هم هست که امکانتش با شهر های ما قابل مقایسه نیست. بدانیم آب لوله کشی تصفیه شده و برق و حمام و چیز هایی از این قبیل که در نظر ما جزو بدیهیات زندگی هستند، برای قشری دیگر جزو آرزوهاست.

در خاتمه میگویم که قرار نیست سفر به بشاگرد تفریح باشد. یعنی اصلا تفریحگاه ندارد که بتواند این خواسته را برآورده نماید. اگر ما میرویم و بند میسازیم یا میرویم دیوار میکشیم یا میرویم فقط فیلم و عکس میگیریم، همه و همه برای خودمان نیز هست.اگر گروه سرود درست میکنیم که بخوانند: ” سرفراز باشی میهن من ” برای خودمان است. یعنی یک جور حدیث نفس که بشاگرد هم جزو میهن ماست. ما تافته ی جدا بافته نیستیم، نه تنها نیستیم بلکه این جماعت شهری است که همه چیز را برای خود میخواهد و تمامیت خواه محض است!

امید وارم که این سفر ها منجر به برکات هم برای آن مناطق و هم برای مسافران منجر گردد.

سلام

دوباره بساط وبلاگ نویسی ام را پهن کردم و اما این بار جایی دیگر.

از همین اولین یادداشت اعلام میکنم که انتقال و مهاجرت من از پرشین بلاگ سیاسی نبوده و نیست. من بعد ازگذشت تقریبا یک ماه از تعطیلی وبلاگ دیوار کوتاه دوباره تصمیم به وبلاگ نویسی گرفته بودم. از آنجایی که این بار میخواستم تغییراتی در نوشته ها و تجربیاتم داشته باشم بهتر دیدم که این بساط در جایی دیگر پهن بشود.

دوستانی که وبلاگ دیوار کوتاه را جزو لینک هایشان قرار داده بودند اگر علاقه داشتند این وبلاگ را نیز در کنار همان لینک قرار دهند.

وبلاگ دیوار کوتاه را خیلی دوست داشتم و دارم و برایم خیلی خاطرات دارد و امیدوارم که وبلاگ ترنج نیز همانگونه باشد.

وبلاگ دیوار کوتاه نیز د فروردین ماه تاسیس شده بود و ترنج نیز از همین قاعده پیروی میکند!

موفق باشید و خدا نگهدار